زمین The Planet Earth
سیستم زمین- ماه از برخورد جسمی به زمین، که تصور میشود حدود 10% زمین جرم داشته است، در اوایل شکلگیری منظومه شمسی پدید آمده است. قسمتی از جرمِ به هم چسبیده به فضا پرتاب شد و ماه را، بسیار نزدیکتر به زمین از فاصلۀ کنونی، بهوجود آورد. با توجه به اینکه جرم و اندازۀ نسبی ماه قابل مقایسه با زمین است، گاهی این دو را مانند یک «سیاره دوتایی» تصور میکنند.
گازهای خروجی از آتشفشانها جو ثانوی زمین را ایجاد نمود و با میعان بخار آب، اقیانوسها بهوجود آمدند. مقداری آب اضافی نیز از برخورد دنبالهدارها فراهم شد. حدود 4 ملیارد سال قبل حیات پدید آمد، فتوسنتز انرژی خورشیدی را به دام انداخت و محصول جانبی آن، اکسیژن، در جو انباشته شد. در پی آن، لایهای از اوزون شار تابش فرابنفش را کاهش داد و بقای انواع گوناگون حیات بر زمین را امکانپذیر ساخت. سطح زمین با حرکت صفحات آن شکل گرفت و با تشکیل قارههای پهناوری چون پانگهآ[1]، گونههای جانداران توانستند برآن ساکن شوند.
در عصر کامبریَن (Cambrian)، پس از دورۀ سرمای شدیدی که باعث بخبندان زمین شد، گونههای چندسلولی حیات شروع به رشد و نمو کردند. در فاصلۀ 535 ملیون سال از آن زمان، 5 انقراض دستهجمعی وجود داشته که منجر به مرگ بسیاری گونهها شده است. آخرین انقراض 65 ملیون سال قبل رخ داد، زمانی که یک سیارک یا دنبالهدار، با قطر حداقل 10 کیلومتر، دهانه چیکسولاب (Chicxulub) را در شبه جزیره یوکاتان مکزیک ایجاد کرد. غبار ایجاد شده نور ورودی خورشید به زمین را کاهش داد و به دنبال آن رشد گیاهان کند شد. شاید این یکی از دلایل مرگ دایناسورها و 70% گونههای حیات در آن زمان بوده است[2]. پستانداران کوچکی جان سالم بهدر بردند، و نهایتاً با تکامل آنها انسان پدید آمد.
کتاب "درآمدی بر نجوم و کیهان شناسی" صفحه ۱۱۸ و ۱۱۹
The Earth–Moon system was formed when an object, thought to have had a
mass of about 10% that of the Earth, impacted with it soon after the formation
of the Solar System. A portion of the combined mass was thrown off
into space and formed the Moon, initially far closer to the Earth than now.
As the Moon’s relative mass and size is comparable with that of the Earth the two are
sometimes thought of as a ‘double planet’.
The name Earth derives from the Anglo-Saxon word ‘erda’ meaning ground or
soil. This became ‘eorthe’ in Old English and then ‘erthe’ in Middle English. Finally,
from around 1400, the name Earth was used – the only planetary name not derived
from Greek and Roman mythology.
Out-gassing from volcanoes produced its secondary atmosphere and water
vapour condensed to form the oceans, with additional water provided by the impact
of comets. About 4 billion years ago a self-replicating molecular system – life – arose.
Photosynthesis allowed the trapping of solar energy and the by-product, oxygen,
accumulated in the atmosphere. A resulting layer of ozone reduced the flux of
ultraviolet radiation on the surface which allowed life forms to survive on land.
The surface of the Earth has been shaped by plate tectonics – the movement of
sections of the crust across the underlying magma – which at times formed vast
continents such as Pangaea which allowed species to colonize much of the surface.
In the Cambrian era, which followed a period of extreme cold when much
of the Earth was covered in ice, multicellular life forms began to flourish. In the
∼535 million years since then, there have been five ‘mass extinctions’ when many
species died out. The last of these was 65 million years ago when a large asteroid or
comet of at least 10 km in diameter formed the Chicxulub crater on (and offshore
of) the Yucatan Peninsular in Mexico. The dust produced would have reduced the
amount of sunlight reaching the ground and hence the growth of vegetation.
This may have been one of the causes of the demise of the dinosaurs at about this
time along with ∼70% of all species then living on the Earth. Shrew-like small
mammals were spared and their evolution finally gave rise to human beings.
"Introduction to astronomy and cosmology" page 92 and 93
[1]- Pangaea، قارهای پهناور که تصور میشود 200 ملیون سال قبل تکهتکه شد و قارههای کنونی از آن ایجاد گردید. (مترجم)
[2]- تردیدهائی درمورد این نظریه بهوجود آمده است. برخی نظریات جدید انفجارهای بزرگ آتشفشانی را منشأ انقراض دایناسورها میداند. (مترجم)
بنام آفریدگار بی همتا